ผู้แต่ง  อ. บรรจง บินกาซัน และ อ. วิทยา วิเศษรัตน์

พระเจ้ามีจริงหรือไม่ ? อัลลอฮฺ ได้ทรงให้รสูล (ศาสดา, ศาสนทูต) ของพระองค์ ชี้แจงแก่มนุษย์ทั้งหลาย ให้รู้ว่าบรรดาสิ่งที่อยู่เบื้องบน ที่เรียก กันว่า ฟ้า และ แผ่นดิน   ที่มนุษย์ และ สัตว์ ได้อาศัยอยู่นั้น  ไม่ได้เกิด หรือมีขึ้นมาเอง หากแต่ อัลลอฮ์ เป็นผู้ทรงบังเกิดขึ้น ซึ่งนับเป็นเรื่องใหญ่ และ สำคัญที่สุด แต่พวกที่ดื้อดึง ก็ยังไม่ยอมเชื่อฟัง ไม่ยอมเคารพ สักการะต่อพระองค์ ยังคงดื้อดึงเคารพสักการะสิ่งอื่นเท่าเทียมเสมอด้วยพระองค์  อัลลอฮฺ (ซ.บ.) ทรงบังเกิดทุกๆสิ่ง ที่มีอยู่ในพิภพ รวมทั้งท้องฟ้า และ แผ่นดิน ด้วยมหาอำนาจ และความปรารถนาของพระองค์ และ พระองค์ทรงรอบรู้ทุกๆสิ่ง อย่างถี่ถ้วน เพราะพระองค์เป็นผู้ทรงให้บังเกิด   โองการอัลกุรอาน ทั้งหมดนี้ อัลลอฮฺได้ทรงแจ้งให้มนุษย์รู้ว่า พระองค์ทรงเป็นพระเจ้าองค์เดียว ที่ทรงสร้าง ฟ้า และ แผ่นดิน และสิ่งต่างๆที่มีอยู่ในท้องฟ้า และ บน พื้นแผ่นดิน  นอกจากคำบอกเล่าของพระองค์แล้ว มนุษย์เรายังสามารถที่จะค้นคว้า หาองค์พระผู้บังเกิดได้  ด้วยความคิด ความอ่าน ของเราอีก

เรื่ององค์พระผู้สร้างนี้ เมื่อเราพยายาม ใช้สติปัญญาค้นคว้า แต่ เพียงผิวเผิน ก็จะได้พบประจักษ์พยาน แต่ถ้าเรายิ่งคิดให้ลึกซึ้ง ก็จะได้พบประจักษ์พยาน อันกว้างขวางยิ่งขึ้นไปทุกที อัล-อุสตาซ อัช-ชัยค์ มุหัมมัด คอลีล ดิรอส ได้เล่าว่า   มีอาหรับชาวเขาคนหนึ่ง ได้ถูกถามว่า   “ท่านรู้จัก พระเจ้าผู้อภิบาลของท่านได้อย่างไร ?”    อาหรับผู้นั้นได้ตอบด้วย คารมคมคายว่า  “อูฐตัวเมียมันบอกแก่เราว่า ต้องมีอูฐตัวผู้     และรอยเท้า ที่ปรากฏ อยู่บนพื้นดินนั้น มันบอกแก่เราว่า มีผู้เดินผ่าน   ดังนั้นท้องฟ้าอันเต็มไปด้วยหมู่ดาว และ พื้นดินที่ปูลาด  มันจะไม่บอกแก่เราบ้างหรือว่า มีผู้สร้างที่ทรงไว้ ซึ่งความสามารถและความรอบรู้อย่างละเอียดรอบคอบ ?! ”

ท่านอิบนุ กะษีร ผู้เชี่ยวชาญ ในทางอธิบายความหมายของอัลกุรอาน ได้เล่าไว้ในหนังสือของท่านว่า มีชนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งเป็นพวกที่ไม่นับถือพระเจ้าได้มาหา ท่านอบู หะนีฟะฮฺ (อิหม่ามหะนะฟี) ขอร้องให้ท่านแสดงหลักฐาน ในเรื่องการมีพระเจ้าผู้สร้าง   ให้แก่พวกเขา ท่านอบู หะนีฟะฮฺ (อิหม่ามหะนะฟี) ก็ยินดีที่จะปฎิบัติตามคำขอร้อง แต่ท่านพูดกับพวกเหล่านั้นว่า “ก่อนอื่น ฉันอยากเล่าเรื่องแปลกประหลาดให้พวกท่านฟัง สักเรื่องหนึ่ง สำหรับตัวฉันเองก็ยังฉงนใจอยู่เหมือนกัน เรื่องมีดังนี้   ฉันได้ข่าวประหลาด ว่า มีเรือสินค้าลำหนึ่ง ภายในเรือ ไม่มีคนอยู่แม้แต่คนเดียว กับตันก็ไม่มี นายท้ายก็ไม่มี ช่างเครื่องก็ไม่มี ตลอดจนกลาสีลูกเรือ และกรรมกร แม้แต่เครื่องควบคุมใดๆก็ไม่มีทั้งสิ้น แต่เรือลำนี้ทำงานได้เองทุกอย่าง เช่น เอาของลงเรือเอง พอสินค้าเต็มลำเรือแล้ว ก็ออกแล่นไปยังที่หมาย เมื่อถึงที่หมายแล้ว ก็ขนสินค้าขึ้นเอง แล้วก็แล่นกลับมาขนสินค้าลงอีก   เรื่องเป็นเช่นนี้ ฉันใคร่อยากจะถามท่านว่า พวกท่านเห็นอย่างไรในเรื่องนี้?   มันจะเป็นไปได้ไหม ?” พวกแขกเหล่านั้นก็ตอบว่า “มันเป็นเรื่องสุดวิสัยที่จะเชื่อว่าเป็นความจริง เป็นเรื่องเหลวไหลมากกว่า”    ท่านอบู หะนีฟะฮฺ (อิหม่ามหะนะฟี) จึงพูดกับพวกนั้นว่า “เมื่อท่านไม่ยอมเชื่อเรื่องเรือประหลาดลำนั้นแล้ว เหตุไฉนท่านจึงจะไม่ยอมเชื่อว่า พิภพอันกว้างใหญ่ไพศาล เบื้องบนที่เต็มไปด้วย จักรวาล เช่น ดวงจันทร์ ดวงตะวัน และ ดวงดาวอย่างเหลือคณานับ ทุกอย่างต่างหมุนเวียนโคจรไปตามกฎเกณฑ์ อย่างเป็น ระเบียบ เรียบร้อย ได้จังหวะ ปราศจากการผิดพลาดก้าวก่าย ทางเบื้องล่างก็มีสิ่งของสุดวิสัยที่จะคำนวณได้ ทุกๆสิ่งได้ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยตามกำหนด เหตุไฉนท่านจึงไม่ยอมเชื่อว่ามีผู้คอยจัดการ คอยบริหารควบคุมดูแล ? ท่านอบู หะนีฟะฮฺ (อิหม่ามหะนะฟี)   ส่งคำถามกลับไปเช่นนั้น พวกที่ไม่ยอมศรัทธาในพระเจ้าเหล่านั้น ต่างก็นิ่งอึ้ง ครุ่นคิดอยู่สักครู่หนึ่งก็ยอมจำนนต่อเหตุผล ว่า พระเจ้าผู้สร้างนั้นมีแน่นอน และ ยอมรับนับถือ ศาสนาอิสลามทันที

ทั้งสองเรื่องนี้ ถอดความมาจากหนังสือพิมพ์ “อัล-ฮัดยุน นะบะวีย์”   ของ อัล-มัรฺหูม อัช-ชัยค์ หามิด อัล-ฟากี ซึ่งตีพิมพ์ในประเทศ อียิปต์

เรื่องแรก บอกให้เราว่า เมื่อเราเห็นสิ่งของ เราก็รู้จักผู้ทำ หรือ ผู้ประดิษฐ์ หรือผู้สร้าง เช่น เราเห็น รถยนต์  เราก็รู้ว่านายช่างเป็นผู้ประกอบตัวรถ ช่างกล เป็นผู้ประดิษฐ์เครื่องยนต์   เมื่อเราเห็นเรือใบลำเล็กๆ เราก็รู้ว่าช่างไม้เป็นผู้ต่อเรือนั้น เมื่อเราหยิบเสื้อ กางเกงขึ้นมาเราก็รู้ว่า ช่างตัดเสื้อเป็นผู้เย็บ เมื่อเราเห็น ตึกหลังใหญ่มหึมา เราก็รู้ว่า ช่างก่อสร้างเป็นผู้ทำ เมื่อเราเห็นบ้านไม้หลังงาม หรือ กะท่อมหลังเล็กๆ เราก็รู้ว่าช่างไม้เป็นผู้ทำ  เมื่อเราได้เห็นบ้านเมืองสวยงามมีถนนใหญ่ๆงามๆมีตึกรามสูงตระหง่าน และของอื่นๆ อีกหลายสิ่งหลายอย่าง เราก็รู้ว่า มนุษย์เป็นผู้ทำ              มนุษย์ทุกคน แม้แต่เด็กก็ต้องเชื่ออย่างมั่นใจว่า ช่างไม้เป็นผู้ต่อเรือ ทำบ้าน ช่างกล และ ช่างเหล็ก เป็นผู้ทำ รถยนต์ ช่างก่อสร้างเป็นผู้สร้างตึก และ ช่างเย็บเสื้อ เป็นผู้เย็บเสื้อกางเกง ฯลฯ  เราพากันเชื่อ ทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จัก หรือไม่เคยได้พบเห็นนายช่างเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย          ทุกๆคนจะไม่ยอมเชื่ออย่างเด็ดขาดว่าสิ่งของต่างๆ เหล่านั้นเกิดขึ้นมาเองโดยไม่มีผู้สร้าง ไม่มีผู้ทำ หรือ ผู้ประดิษฐ์ แม้แต่ก้านไม้ขีดไฟ ซึ่งเป็นเศษไม้เล็กๆ ที่ไม่มีมูลค่าอะไรเลย แม้แต่น้อย  เราก็ไม่ยอมเชื่อว่ามันเกิดขึ้นเอง หรือมีขึ้นมาเองโดยไม่มีผู้ทำ ใครบอก ใครสั่งสอน หรือ แนะนำ ให้ มนุษย์เชื่ออย่างนั้น ? สัญชาติญาณ อันเกิดจาก สติปัญญาของเราเป็นผู้บอก   แม้จะเป็นคนที่โง่แสนโง่ สักปานใด  ก็จะไม่ยอมเชื่อว่า สิ่งเหล่านั้นเกิด หรือ มีขึ้นเองโดยไม่มีผู้สร้าง

เมื่อสรุปแล้วก็คงได้ผลดังนี้ :-           1.   มนุษย์ยอมเชื่อว่าสิ่งของต่างๆ เช่นที่กล่าวมาแล้ว จะเกิด หรือ มีขึ้นมาเองโดยไม่มีผู้ทำ ผู้สร้าง  หรือ ผู้ประดิษฐ์ไม่ได้อย่างเด็ดขาด          2.   มนุษย์ยอมเชื่อสิ่งที่ไม่เคยพบ ไม่เคยเห็น เชื่อโดยจิตสำนึก        เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เหตุไฉนเราจะไม่ยอมเชื่อว่า สิ่งของอีกเป็นจำนวนมากมายก่ายกองเหลือคณานับ ที่นายช่างต่างๆเหล่านี้ ทำไม่ได้ เช่น ดวงจันทร์ ดวงตะวัน ดวงดาว    มนุษย์   สัตว์   ต้นไม้   ตั้งแต่ ขนาดใหญ่ที่สุด จนถึงขนาดเล็กที่สุด   ที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ต้องใช้กล้องขยาย ตลอดจนตัวพิภพ ท้องฟ้า   น้ำ และ แผ่นดิน ต้องมีผู้สร้าง   กลับไปเชื่อว่า   สิ่งเหล่านั้น   เกิดขึ้นมาเอง   โดยไม่มีผู้สร้าง จะไม่เป็นการเข้าใจที่งมงายเกินไปหรือ ?         ในเมื่อมนุษย์ ทุกคน ไม่ยอมเชื่อว่า ก้านไม้ขีดไฟ เพียงก้านเดียว จะเกิด หรือ มีขึ้นมาเองไม่ได้ อย่างเด็ดขาด ทั้งๆที่การทำ  ก้านไม่ขีดไฟ ไม่ใช่งานละเอียดพิสดารแต่อย่างไร   แม้เด็กเล็กบางคน ก็สามารถจะเหลาเศษไม้เล็กๆ ให้มีลักษณะเป็น  เศษไม้  ที่มีรูปสี่เหลี่ยมอย่างก้านไม้ขีดไฟได้   ส่วนสิ่งของต่างๆ ดังกล่าวแล้ว ได้ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตพิสดารเกิน    ภูมิปัญญาของมนุษย์ แต่กลับเข้าใจ หรือ เชื่อว่า เกิดขึ้นมาเองโดยไม่มีผู้สร้าง  ปัญญาชนผู้เคารพต่อเหตุผล เคารพต่อความจริง ไม่น่าเข้าใจ อย่าง งมงายเช่นนั้น   ควรจะใช้สติปัญญา ความรอบคอบ  ค้นหาผู้สร้างให้พบ ในเมื่อมั่นใจว่าทุกๆสิ่งต้องมีผู้ทำ   เรื่องที่ 2 หมายถึงการควบคุมบริหาร  บรรดาสิ่งของต่างๆที่เราใช้ ที่เราเห็น ตลอดจน กิจการต่างๆ ต้องมีผู้ควบคุม ผู้รักษาและ ผู้บริหาร เช่น เราจะนำสิ่งของ   บางอย่างไปยังที่แห่งหนึ่ง   เรามีเรือเล็กๆ อยู่ลำหนึ่ง เราจัดแจงเอาสิ่งของลงเรือแล้วก็แก้เชือกผูกเรือ เสือกเรือออก  กลางแม่น้ำ เรือลำน้อยๆ ก็จะล่องลอยไปตามสายน้ำตามยถากรรม ในที่สุดทั้งเรือ ทั้งของ และ พาย ก็จะ อันตรธาน  หายไปโดยไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ใด         หรือเราลงไปในเรือด้วย เรามีความสามารถทำได้แต่เพียงเอาพายพุ้ยน้ำ ไม่เข้าใจที่จะคัดหรือวาด ทั้งไม่เข้าใจ  ทางเดินเรือ พอลงเรือได้ ก็จ้ำเอาๆ เรือก็ตะเปะตะปะหมุนไปหมุนมา ชนนั่น ชนนี่ ในที่สุดก็ไปไม่รอด หรือ อาจจะถูก  เรืออื่นชนล่มในที่สุด        เรามีรถยนต์คันใหญ่โต สวยงาม มีเครื่องใช้ทันสมัยอย่างพร้อมมูล เมื่อจะไปธุระยังที่แห่งหนึ่ง เราขึ้นไปนั่ง บอกให้มัน  ออกเดินก็ไม่ออก   คอยแล้วคอยเล่า รถก็ไม่ออกวิ่ง หรือว่า เรา สตาร์ทเครื่องเรียบร้อย แล้วก็ลงจากรถ ปล่อยให้รถ ออกวิ่งไป  แต่ลำพัง ในที่สุดรถคันนั้นก็จะต้องไปชนอะไรพังพินาศไป  หรือเราเป็นผู้ขับขี่เอง แต่มีความรู้เพียงแค่หมุนพวงมาลัยให้รถหันขวาหันซ้ายเท่านั้น การเดินรถตามระเบียบของการจราจร   ไม่มีความเข้าใจเลย ในที่สุดรถของเราก็จะต้องไปชนอะไรเข้า หรือไม่ก็ถูกรถคันอื่นชนเอา  หรือว่าในขณะที่ขับไปนั้นเครื่องยนต์เกิดขัดข้องขึ้น   เราไม่มีความรู้ในเรื่องเครื่องยนต์เสียเลย จะเดินทางต่อไปก็ไม่ได้   จะกลับบ้านก็ไม่ได้

มีโรงเรียนใหญ่แห่งหนึ่ง กำลังจะก้าวหน้า มีนักเรียนนับจำนวนเป็นพัน แต่มีเหตุเกิดขึ้นทำให้ต้องขาดผู้จัดการหรือผู้บริหาร หรือว่าได้ผู้จัดการมาใหม่ เป็นผู้ที่ไม่เคยบริหารกิจการของโรงเรียนมาเลย หรือว่ามีภูมิความรู้ไม่พอที่จะควบคุมโรงเรียนได้ เมื่องานดำเนินไปโดยขาดผู้ควบคุมผู้บริหารที่มีประสิทธิไม่พอ   ความระส่ำระสาย ความอลเวงก็จะเกิดขึ้น ในที่สุดโรงเรียนนั้นก็จะต้องประสบกับความวิบัติ ยังมีอะไรอื่นอีกในทำนองเดียวกันนี้อีกมากมาย   นำมาเป็นอุทาหรณ์เพียงเท่านี้ ก็เข้าใจพอแล้ว เรื่องปลีกย่อยเล็กๆน้อยๆเช่นนี้ ยังขาดผู้บริหารผู้ควบคุมที่ทรงความรู้ ความชำนาญไม่ได้ แล้วสิ่งใหญ่ๆ   อันทรงสภาพลึกล้ำพิสดารมหัศจรรย์อีกมากมาย เหลือ คณานับ เราจะเชื่อได้อย่างไรว่าไม่มีผู้ควบคุม หรือ ผู้บริหารที่ทรงไว้ซึ่งความสามารถความรอบรู้อย่างรอบคอบ? เช่นโลกที่เราอาศัยอยู่ทุกวันนี้   ข้างบนมีดวงจันทร์ ดวงตะวัน และ ดวงดาว จำนวนมากมาย ทุกอย่างโคจรไปตามกำหนดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยโดยปราศจากการสับสนก้าวก่ายหรือเปลี่ยนแปลง ข้างล่างก็มีพื้นดิน ภูเขา แม่น้ำคลอง ทะเล มนุษย์ สัตว์ และ อะไร อื่นๆ อีกมากมาย สุดที่จะคำนวณได้ ทุกๆสิ่งดำเนินไปตามกฎเกณฑ์ที่พระผู้สร้างได้วางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยสม่ำเสมอ ไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทุกสิ่งทุกอย่างคงอยู่ในสภาพเดิมตั้งแต่แรกเริ่มจนตราบเท่าทุกวันนี้ ! สรรพสิ่งทั้งหลายทั้งปวง ทั้งเบื้องล่าง และ เบื้องบน ดังกล่าวแล้ว ล้วนแต่เป็นสิ่งมหัศจรรย์ลึกล้ำเกินสติปัญญาของมนุษย์จะเข้าถึง   หากขาดผู้ควบคุมดูแลรักษา และ บริหารเสียแล้ว จะคงไว้ซึ่งความเป็นระเบียบเรียบร้อยได้อย่างไร ? หรือว่า ถ้าผู้ควบคุมบริหารหย่อนสมรรถภาพ อ่อนความสามารถปราศจากความรอบรู้และความละเอียดรอบคอบ จะสามารถควบคุมสถานการณ์ทุกด้านให้ดำเนินไปเป็นระเบียบได้อย่างไร ?  เมื่อสรุปแล้วก็คงได้ผลดังนี้  ทุกๆสิ่งต้องมีผู้ควบคุมรักษา และบริหาร ผู้ควบคุมต้องเป็นผู้ทรงไว้ซึ่ง สมรรถภาพ และ ความสามารถเหนือ บรรดาสิ่งที่อยู่ในความควบคุม ของตน ร ? วามรอบรู้และความละเอียดรอบคอบ จะสามารถควบคุมสถานการณ์ทุกด้านให้ดำเนินไปวามเป็นะเบียบ

ขอขอบคุณ มุสลิมไทย และ อิสลามเฮ้าส์ เอื้อเฟื้อข้อมูล